İp Atlamak Göbek Yağını Eritir mi? Kendime Sorduğum O Uzun Kış
Herkese merhaba! Bu yazımızda “İp atlamak göbek yağını eritir mi” hakkında bilinmesi gereken önemli noktaları ele alıyoruz.
Kayseri’nin kışı sert olur derlerdi, ben bunu çocukken anlamazdım. Şimdi 25 yaşımdayım ve o soğuğun insanın içine nasıl işlediğini, sadece ellerini değil düşüncelerini bile nasıl üşüttüğünü çok iyi biliyorum. O kış, aynaya her baktığımda içimde aynı soru büyüyordu: İp atlamak göbek yağını eritir mi?
Bunu kimseye yüksek sesle sormadım. Defterime yazdım önce. Çünkü bazı sorular insanın içinde yankı yapar, dışarı çıkarsa kırılır gibi gelir.
Defterimin ilk sayfası: “Değişmek istiyorum”
O gün akşamüstüydü. Pencereden dışarı bakarken kar ince ince yağıyordu. Ev sessizdi. Sadece kaloriferin tıkırtısı vardı.
Defterime şunu yazmışım:
“Göbeğimi sevmiyorum. Bunu söylemek bile ağır geliyor ama saklayamayacağım. Değişmek istiyorum.”
Sonra altına eklemişim:
“İp atlamak göbek yağını eritir mi?”
O an bunu gerçekten bilmiyordum. Ama bilmek istemekten daha güçlü bir şey vardı içimde: denemek.
Kendime kızgındım ama aynı zamanda umutluydum. Çünkü değişmek istiyordum. Ve değişmek istemek bile bazen insanı hayatta tutan tek şey olabiliyor.
İlk İp: Heyecan ve Utanç Aynı Anda
Ertesi gün küçük bir spor mağazasından ip aldım. Renkli, basit bir ip. Kasiyer bana bakmadı bile. Ama ben sanki herkes beni izliyormuş gibi hissettim.
Eve geldiğimde salonun ortasında durdum. O an kendime çok yabancıydım.
İlk zıplamayı yaptım.
Ve hemen sonra durdum.
Nefesim yetmedi. Bacaklarım değil ama içim yoruldu. Sanki bedenim bana “sen bunu uzun süredir yapmıyorsun” diyordu.
Ama garip bir şey oldu: gülümsedim.
Çünkü ilk kez bir şey deniyordum.
O gün defterime şunu yazdım:
“3 dakika bile dayanamadım. Ama başladım.”
Ve yine sordum:
“İp atlamak göbek yağını eritir mi gerçekten?”
Mahalle parkı ve kendimle ilk kavga
Bir hafta sonra parkta denemeye başladım. Kayseri’nin soğuk sabahlarında kimse çok dışarı çıkmaz. Ben çıkıyordum.
İlk gün 20 atlayış, sonra mola. Sonra 30.
Yanımdan geçen yaşlı bir amca bana baktı. Gülümsedi mi yoksa yargıladı mı anlayamadım. Ama o an içimde bir ses yükseldi:
“İnsanlar bakıyor. Komik görünüyorsun.”
Durmak istedim.
Durmadım.
İşte o an kendimle ilk gerçek kavga başladı.
Çünkü içimde iki ses vardı: biri “devam et” diyordu, diğeri “boşuna uğraşıyorsun.”
Ve ben ikisinin arasında sıkışıp kalıyordum.
Hayal kırıklığı: Ayna sabahları
İkinci hafta tartıya çıktım.
Hiçbir şey değişmemişti.
Aynanın karşısında uzun süre kaldım. Göbeğim oradaydı. Aynıydı. Sanki hiçbir şey yapmamışım gibi.
O an içimde ağır bir şey çöktü.
“Demek ki işe yaramıyor,” dedim yüksek sesle.
O gece defterime hiçbir şey yazmadım.
Ama uyumadan önce sadece tek bir cümle düşündüm:
“İp atlamak göbek yağını eritir mi, yoksa ben mi yanlış yapıyorum?”
Kendime verdiğim küçük söz
Üçüncü hafta bir sabah uyandım ve garip bir şekilde kalkmak istemedim. Ama yine de kalktım.
Kendime küçük bir söz vermiştim:
“Bugün sadece 5 dakika.”
Sadece 5 dakika.
Parkta kar yoktu ama hava keskin soğuktu. Ellerim üşüyordu.
İpi çevirdim.
Bu kez daha uzun dayanabildim.
Ve ilk kez göğsümde değil, ritimde bir şey hissettim. Sanki bedenim bir şey öğreniyordu.
O gün defterime şunu yazdım:
“Değişim hızlı bir şey değilmiş. Bunu kabullenmek zor.”
Beklenmedik değişim: göbekten önce gelen şey
Bir süre sonra fark ettiğim şey göbeğim olmadı.
Nefesimdi.
Merdiven çıkarken daha az yoruluyordum.
Uyandığımda daha az ağır hissediyordum.
Ve en önemlisi, içimdeki o sürekli suçlama sesi biraz azalmıştı.
Bir akşam yine aynı soruyu yazdım:
“İp atlamak göbek yağını eritir mi?”
Ama bu kez altına başka bir şey ekledim:
“Bilmiyorum ama beni değiştirmeye başladı.”
Komşunun bakışı ve içimdeki kırılma
Bir gün parkta yine ip atlarken yanımdan geçen genç bir kadın bana baktı. Göz göze geldik. Hemen gözlerini kaçırdı.
O an kendimi çok tuhaf hissettim. Sanki yanlış bir şey yapıyormuşum gibi.
Durakladım.
İpi yere bıraktım.
Eve dönerken içim daraldı. Bütün çabam anlamsız geldi.
O gece defterimi açtım ama yazamadım.
Sadece düşündüm:
“İnsanlar görmese devam etmek daha kolay olurdu.”
Ama sonra kendime kızdım. Çünkü aslında sorun insanların bakışı değil, benim kendimi ne kadar gördüğümdü.
Kırılma anı: küçük bir ilerleme
Bir ayın sonunda tekrar tartıya çıktım.
Çok büyük bir değişim yoktu ama vardı.
En önemlisi kıyafetlerim biraz daha rahat geliyordu.
O an ilk kez gerçekten umut hissettim.
Küçük ama gerçek bir umut.
Parkta ip atladığım günlerden birinde bir çocuk yanımda durdu.
“Abi ben de yapabilir miyim?” dedi.
İpi uzattım.
O an içimde garip bir şey oldu. Sanki tüm o utanç, hayal kırıklığı, zorlanma bir anlığına anlam kazandı.
Ve ben içimden şunu söyledim:
“Demek ki bu sadece benim hikâyem değil.”
Göbek yağından daha büyük bir mesele
Zaman geçtikçe şunu fark ettim: mesele sadece İp atlamak göbek yağını eritir mi sorusu değildi.
Mesele kendime ne kadar sabrettiğimdi.
Göbek yağı gitse de gitmese de, ben her gün kendime geri dönüyordum.
Bazen başarılı, bazen başarısız.
Ama sürekli geri dönüyordum.
Ve bu, bana en çok bunu öğretti:
Değişim, sonuçtan önce gelen bir alışkanlıkmış.
Son sahne: aynı park, farklı ben
Şimdi aynı parka gidiyorum.
Hava yine soğuk.
İpi elimde tutuyorum.
Ama artık içimde o eski panik yok.
Kendime daha az kızıyorum.
Daha çok dinliyorum.
Zıplıyorum.
Nefes alıyorum.
Duruyorum.
Tekrar başlıyorum.
Ve soruyu artık daha sakin soruyorum:
“İp atlamak göbek yağını eritir mi?”
Cevap bazen önemli değil.
Çünkü artık biliyorum ki bazı soruların cevabı bedende değil, devam etme gücünde saklı.
Bu yazımızda “İp atlamak göbek yağını eritir mi” konusunu tüm detaylarıyla ele aldık. Fudek sayfamızı takip etmeye devam edin!